Zrozumieć ucznia; część 2

Jednym z wielu sposobów budowania w szkolnej klasie środowiska wspierającego rozwój ucznia, jego charakteru, samoświadomości, jest tworzenie scenariuszy zajęć w modelach dydaktycznych spełniających powyższe kryteria. A więc;

indywidualizacja, przejęcie przez ucznia odpowiedzialności za własne uczenie się,

jak i oczekiwanie od niego pracy na najwyższym poziomie, osobistego potencjału.

Poprzez tworzenie nowych relacji odbudowuje się autorytet nauczyciela.

Przestaje być on dla uczniów nie tyko nudnym, bezosobowym „pasem trensmisyjnym” szkolnej wiedzy, „gadającą głową” i zarządcą szkolnej tablicy, ale przede wszystkim, swoistym trenerem, tutorem, arbitrem w ocenie jego starań, wysiłku i zaangażowania. Staje się osobą ważną dla ucznia - ekspertem i rzeczywistym doradcą, który docenia wartość efektów jego pracy.

Współczesne modele dydaktyczne, które realizują powyższy postulat to między innymi metody pracy problemowej. Jedną z nich jest WebQuest, odwołujący się do samodzielnych poszukiwań ucznia w zdobyciu niezbędnych informacji. Ich selekcjonowaniu i wartościowaniu by tworzyć nowe idee, pomysły i koncepcje. Zajęcia realizowane metodą WebQuest przebiegają według określonej struktury: zdefiniowanie problemu, określenie typu zadania, a następnie ustalenie sieci działań i wskazanie dostępnych zasobów niezbędnych w pracy ucznia. Tak zorganizowana strategia daje możliwość nie tylko w wyrażaniu swojej kreatywności, ale również pozwala wykorzystać na różnych etapach pracy ucznia jego osobiste talenty, zainteresowania i kompetencje. Wyniki będą się różniły w zależności od indywidulanego potencjału uczniów. Troską nauczyciela jest zadbanie o to, aby każdy z nich był zaangażowany i pracował na maksymalnym poziomie własnych możliwości oraz osiągał biegłość w poszczególnych kompetencjach.