Zrozumieć ucznia ; część 3

Dla uczniów i nauczycieli bardziej wymagającym jest Challenge Based Learning (CBL). Metoda pozwala zaplanować uczniom doświadczenia, które pozwolą uzmysławić sobie, że to co robią na co dzień w szkole, to czego się uczą, służy w rozwiązywaniu globalnych problemów współczesnego świata. W modelu CBL problemy te nazywane się dużymi ideami. Twórcy metody zdefiniowali ich osiem.

Zdrowie, edukacja, historia, zrównoważony rozwój zasobów, relacje, prawy obywatelskie, środowisko naturalne, szeroko rozumiana różnorodność.

Z nich wynikają konkretne dla ludzkości wyzwania. Ich rozwiązywanie zaczyna się w szkolnej klasie i zależy od każdego ucznia i zespołu indywidualnie. W ten sposób kształtuje się ważny nawyk - działania w kręgu własnego wpływu. Pierwszy krok to przejście od idei do wyzwania. Następnie zdefiniowanie konkretnych zadań i działań, które pozwolą sprawić, że uczniowie zrozumieją, że ich rozwiązanie rozpoczyna się od indywidualnych decyzji każdego z nich. Na końcu jest dzielenie się z innym wynikami swojej pracy. W ten sposób przejmowana jest odpowiedzialność nie tylko za własną naukę, ale też za to, jak będzie wyglądał ten najbliższy świat wokół nich. Tylko taka praca nadaje sens i autentyczne znaczenie pracy w szkole. To po prostu świadomość, że jesteśmy tutaj po to, aby zostawić po sobie świat w stanie lepszym niż ten, w którym go zastaliśmy. Świat oparty na szacunku, odpowiedzialności, zaangażowaniu, kreatywności, wspołdziałaniu i empatii.

Aby taka pracy mogła się odbyć, potrzebne jest kształtowanie odpowiednich cech charakteru, które są niezbędne dla osobistego rozwoju i osiągania osobistych sukcesów. Sukcesów odwołujących się do siły zdefiniowanej przez każdego ucznia indywidualnie. Gwarantem ich realizacji jest poczucie własnej wartości - znajomość siebie, swoich możliwości i pragnień. To efekt tego, co codziennie uczeń słyszy o sobie od innych. To jedna z kluczowych cech chcarakteru, która pozwala człowiekowi podejmować wysiłek w kierunku osiągania kolenych celów. Drugą jest proaktywne podejście do wyzwań, przed którymi staje staje uczeń, a także podejmowanie inicjatywy i wyzwalanie w sobie wewnętrznej motywacji. Jednak trudno jest działać, jeżeli nie będzie rozwinięta spójność wewnętrzna - swoista dyscyplina, konsekwencja w działaniu, uczciwość wobec siebie oraz dotrzymawnie danych sobie i innym słowa. Bez pozytywnego myślenia i dostrzegania w otaczającej rzeczywistości szans i możliwości, bardzo łatwo uczeń będzie rezygnował z realizacji zadań. Pozytwne myślenie, jak również poczucie obfitości, jakie oferuje świat jest siłą do realizacji najbardziej ambitnych zadań. To również świadomość ciągłego sięgania do sobistego potencjału.

Wiem, że pozytywne efekty tak rozumianego podejścia do pracy z uczniami nie następują natychmiast. Z jednej strony potrzeba cierpliwości, z drugiej konsekwencji. Aby zaangażować uczniów, wyzwolić w nich potencjał i podtrzymać energię do pracy, potrzeba naszego zaangażowania i naszej energii. Ale też wiary, że sukces nastąpi. Potrzeba czasu. Tych wyjątkowych realcji nie buduje się z dnia na dzień. To proces wymagający od nauczyciela takich samych cech charakteru, jakie chce on rozwijać w uczniach. Bez poczucia własnej wartości, proaktywności, spójności wewnętrznej, pozytywnego myślenia i wreszcie poczucia obfitości metod działania, nie będzie możliwa zmiana na zewnątrz. Bo zmiana zaczyna się od pojedynczego nauczyciela. Budowana jest na osobistej wiarygodności. To właśnie ona jest podstawą wzajemnego zaufania.